علی رسولی؛ سکینه خنامانی فلاحتی پور؛ یلدا حسین زاده اردکانی؛ حمید اکبری جوار؛ کتایون کیانی
چکیده
زمینه مطالعه: در درمان با داروهای ضدمیکروبی رایج معمولاً تجویز مکرر دارو و دستکاری حیوانات مورد نیاز است اما فرآوردههای آهستهرهش میتوانند کامپلیانس یا رعایت دستورالعمل درمانی را بهبود بخشند. هدف: این مطالعه بهمنظور بررسی پارامترهای فارماکوکینتیک یک هیدروژل آهستهرهش انروفلوکساسین در مقایسه با یک فرآوردۀ رایج پس از تزریق ...
بیشتر
زمینه مطالعه: در درمان با داروهای ضدمیکروبی رایج معمولاً تجویز مکرر دارو و دستکاری حیوانات مورد نیاز است اما فرآوردههای آهستهرهش میتوانند کامپلیانس یا رعایت دستورالعمل درمانی را بهبود بخشند. هدف: این مطالعه بهمنظور بررسی پارامترهای فارماکوکینتیک یک هیدروژل آهستهرهش انروفلوکساسین در مقایسه با یک فرآوردۀ رایج پس از تزریق زیر جلدی در خرگوش بهعنوان یک مدل حیوانی انجام شد. روش کار: بیست رأس خرگوش بهطور تصادفی در سه گروه تقسیم شدند و به آنها یک دوز انروفلوکساسین یا بلانک بهصورت زیرجلدی به این شرح تزریق گردید: گروه 1 (8 رأس) انروفلوکساسین را به میزان 10 میلیگرم بر کیلوگرم با استفاده از یک فرآوردۀ رایج (انرو وت) دریافت کردند؛ گروه 2 (8 رأس) انروفلوکساسین را به میزان 3/33 میلیگرم بر کیلوگرم با استفاده از فرمولاسیون هیدروژل دریافت کردند و گروه 3 یا گروه شاهد (4 رأس) حجمهایی مشابه از یک فورمولاسیون هیدروژل بلانک را دریافت کردند. نمونههای خون در زمانهای مختلف بعد از تزریق دارو اخذ گردید. غلظت انروفلوکساسین در پلاسما با استفاده از روش کروماتوگرافی مایع با کارآیی بالا اندازهگیری شد و پارامترهای فارماکوکینتیکی با آنالیز غیر کومپارتمانی محاسبه گردید. نتایج: هیدروژل انروفلوکساسین، دارو را بهصورت آهستهرهش آزاد کرد با میانگین زمان حضور 3/15 ± 4/78 (MRT) ساعت که بهطور معنیداری بیشتر از فرآوردۀ رایج (37/2 ± 39/7 ساعت) بود (05/0p < /em><). با این حال، حداکثر غلظت پلاسما (Cmax) برای هیدروژل انروفلوکساسین (76/0 ± 41/1 میکروگرم در میلیلیتر) بهطور معنیدار کمتر از فرآورده رایج (79/0± 86/2 میکروگرم بر میلیلیتر) بود. زیستفراهمی نسبی دو فرآورده تفاوت معنیداری نداشت. نتیجهگیری نهایی: فرآوردۀ هیدروژل میانگین زمان حضور داروی انروفلوکساسین را بهطور معنیداری افزایش داد و این فرآورده میتواند یک سیستم دارورسانی نویدبخش برای طولانی کردن فعالیت فارماکولوژیک انروفلوکساسین در حیوانات و افزایش کامپلیانس باشد.
کتایون کیانی؛ علی رسولی؛ یلدا حسین زاده اردکانی؛ حمید اکبری جور؛ سکینه خانمانی فلاحتی پور؛ پگاه خسرویان؛ تقی زهرایی صالحی
چکیده
زمینه مطالعه: سامانههای دارورسانی آهسته رهش میتوانند دفعات تجویز را کاهش داده و عیارهای درمانی دارو را برای مدتهای طولانیتر حفظ نمایند. محلولهای زیست تخریب پذیر، زیست سازگار و حساس به حرارت کیتوزان- بتا گلیسروفسفات در دمای بدن ژلهای شده و برای مدت طولانی قادر به حفظ یکپارچگی خود می باشند. هدف: ساخت یک سامانه دارورسانی ...
بیشتر
زمینه مطالعه: سامانههای دارورسانی آهسته رهش میتوانند دفعات تجویز را کاهش داده و عیارهای درمانی دارو را برای مدتهای طولانیتر حفظ نمایند. محلولهای زیست تخریب پذیر، زیست سازگار و حساس به حرارت کیتوزان- بتا گلیسروفسفات در دمای بدن ژلهای شده و برای مدت طولانی قادر به حفظ یکپارچگی خود می باشند. هدف: ساخت یک سامانه دارورسانی جدید آهسته رهش دانوفلوکساسین بر پایه ترکیب لیپوزوم و هیدروژل با استفاده از نانوذرات سیلیکا برای مصرف در حیوانات مزرعه میباشد. روشکار: نانوذرات سیلیکای مزوپوروس با استفاده از ستیل تری متیل آمونیوم و تترا اتیل اورتوسیلیکا و لیپوزومها به روش هیدراسیون لایه نازک تهیه شدند. محلولهای کیتوزان-بتا گلیسرو فسفات حاوی لیپوزوم های دانوفلوکساسین بار شده در نانوذرات سیلیکا تحت ارزیابیهای مختلف از جمله الگوی رهایش دارو، زمان ژلهای شدن، میزان بارگیری در نانوذرات، ریخت شناسی و آزمایشات فعالیت ضدمیکروبی علیه استافیلوکوک اورئوس و اشریشیا کلای قرار گرفتند. نتایج: میانگین اندازه حفرات نانوذرات nm8/2 و میانگین کارآیی بارگیری دارو در نانو ذرات 45% بود. کینتیک رهایش دارو از مدل هیگوشی پیروی کرده و قادر به رهایش دانوفلوکساسین به مدت بیش از 96 ساعت بود. براساس مطالعات انجام شده هیچ برهمکنشی بین دانوفلوکساسین و سایر اجزا ژل وجود نداشت. میکروسکوپ الکترونی نگاره ساختار یکنواخت و غیرمتخلخلی را برای ژل نشان داد، در حالی که ژل متورم شده در بافر فسفات دارای ساختار متخلخل بود. آزمایشات میکروبی فعالیت بالای ضدباکتریایی هیدروژل لیپوزومی دانوفلوکساسین و قابل مقایسه با محلول دانفلوکساسین را نشان داد. نتیجهگیرینهایی: هیدروژل لیپوزومی دانوفلوکساسین در دمای بدن جامد شد و بخوبی قادر به آهسته رهش کردن دارو و نشان دادن اثرات ضدباکتریایی در محیط آزمایشگاهی بود.