کتایون کیانی؛ علی رسولی؛ یلدا حسین زاده اردکانی؛ حمید اکبری جور؛ سکینه خانمانی فلاحتی پور؛ پگاه خسرویان؛ تقی زهرایی صالحی
چکیده
زمینه مطالعه: سامانههای دارورسانی آهسته رهش میتوانند دفعات تجویز را کاهش داده و عیارهای درمانی دارو را برای مدتهای طولانیتر حفظ نمایند. محلولهای زیست تخریب پذیر، زیست سازگار و حساس به حرارت کیتوزان- بتا گلیسروفسفات در دمای بدن ژلهای شده و برای مدت طولانی قادر به حفظ یکپارچگی خود می باشند. هدف: ساخت یک سامانه دارورسانی ...
بیشتر
زمینه مطالعه: سامانههای دارورسانی آهسته رهش میتوانند دفعات تجویز را کاهش داده و عیارهای درمانی دارو را برای مدتهای طولانیتر حفظ نمایند. محلولهای زیست تخریب پذیر، زیست سازگار و حساس به حرارت کیتوزان- بتا گلیسروفسفات در دمای بدن ژلهای شده و برای مدت طولانی قادر به حفظ یکپارچگی خود می باشند. هدف: ساخت یک سامانه دارورسانی جدید آهسته رهش دانوفلوکساسین بر پایه ترکیب لیپوزوم و هیدروژل با استفاده از نانوذرات سیلیکا برای مصرف در حیوانات مزرعه میباشد. روشکار: نانوذرات سیلیکای مزوپوروس با استفاده از ستیل تری متیل آمونیوم و تترا اتیل اورتوسیلیکا و لیپوزومها به روش هیدراسیون لایه نازک تهیه شدند. محلولهای کیتوزان-بتا گلیسرو فسفات حاوی لیپوزوم های دانوفلوکساسین بار شده در نانوذرات سیلیکا تحت ارزیابیهای مختلف از جمله الگوی رهایش دارو، زمان ژلهای شدن، میزان بارگیری در نانوذرات، ریخت شناسی و آزمایشات فعالیت ضدمیکروبی علیه استافیلوکوک اورئوس و اشریشیا کلای قرار گرفتند. نتایج: میانگین اندازه حفرات نانوذرات nm8/2 و میانگین کارآیی بارگیری دارو در نانو ذرات 45% بود. کینتیک رهایش دارو از مدل هیگوشی پیروی کرده و قادر به رهایش دانوفلوکساسین به مدت بیش از 96 ساعت بود. براساس مطالعات انجام شده هیچ برهمکنشی بین دانوفلوکساسین و سایر اجزا ژل وجود نداشت. میکروسکوپ الکترونی نگاره ساختار یکنواخت و غیرمتخلخلی را برای ژل نشان داد، در حالی که ژل متورم شده در بافر فسفات دارای ساختار متخلخل بود. آزمایشات میکروبی فعالیت بالای ضدباکتریایی هیدروژل لیپوزومی دانوفلوکساسین و قابل مقایسه با محلول دانفلوکساسین را نشان داد. نتیجهگیرینهایی: هیدروژل لیپوزومی دانوفلوکساسین در دمای بدن جامد شد و بخوبی قادر به آهسته رهش کردن دارو و نشان دادن اثرات ضدباکتریایی در محیط آزمایشگاهی بود.