رافد نجیم مجید الخلیفه؛ داود شریفی؛ سعید بکایی؛ علیرضا بشیری؛ حسین شاد؛ روح اله عیسی نژاد؛ غلامرضا شمس
چکیده
زمینه مطالعه: در اکثر موارد، پیوند تاندون به منظور ترمیم آسیب به تاندون خمکننده و به علت اهمیت این تاندون مورد نیاز است. در نتیجه، همواره روشهایی برای افزایش سرعت در بازیابی خاصیت حیاتی بافت پیوندی ...
بیشتر
زمینه مطالعه: در اکثر موارد، پیوند تاندون به منظور ترمیم آسیب به تاندون خمکننده و به علت اهمیت این تاندون مورد نیاز است. در نتیجه، همواره روشهایی برای افزایش سرعت در بازیابی خاصیت حیاتی بافت پیوندی آلوگرافت تاندون نیاز است. هدف: هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی تاثیر سلولهای مزانشیمی و پلاسمای غنی از پلاکت بر روی محتویات هیدروکسیپرولین در بافت تاندون آلوگرافت منجمد بعد از پیوند در بره میباشد. روش کار: در این مطالعه تجربی، قسمت میانی (پنج سانتیمتر) تاندون خمکننده انگشتی سطحی در پانزده بره از هر دو اندام قدامی برداشته شده و با تاندون آلوگرافت منجمد جایگزین شد. حیوانات مورد آزمایش به سه گروه پنجتایی شامل: گروه کنترل، گروه پلاسمای غنی از پلاکت و گروه سلولهای مزانشیمی تقسیم شدند. غلظت هیدروکسی پرولین بعد از گذشت 60 روز اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از student t test ارزیابی شد (0.05>P%). نتایج: مقدار طبیعی محتویات هیدروکسیپرولین 137.171±5.291 میلیگرم در هر گرم ماده خشک بود. این مقدار در گروه کنترل 87.694±6.502، در گروه پلاسمای غنی از پلاکت 99.694±1.839 و در گروه سلولهای بنیادی مزانشیمی 134.322±2.123 میلیگرم در هر گرم ماده خشک بود (0.05>P%). نتایج مابین گروه کنترل و تاندونهای نرمال همان حیوان به طور کاملا معنادار متفاوت بود. همچنین محتویات هیدروکسیپرولین گروه سلولهای بنیادی مزانشیمی در مقیسه با گروه کنترل و گروه پلاسمای غنی از پلاکت افزایش مشخص داشت. نتیجهگیری نهایی: نتایج این مطالعه نشان میدهد که سلولهای بنیادی مزانشیمی میتوانند باعث افزایش محتویات هیدروکسیپرولین در تاندون آلوگرافت منجمد پیوند شده در بره شوند.
