Clinical Evaluation of the effect of Methylprednisolone Sodium Succinate and Meloxicam in Experimental Acute Spinal Cord Injury

Document Type : Infectious agents- Diseases

Authors

1 Department of Clinical Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, Ferdowsi University Of Mashhad, Mashhad, Iran

2 Department of Clinical Science, Faculty of Veterinary Medicine, Ferdowsi University of Mashhad , Mashhad, Iran

3 Department of Surgery & Radiology, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tehran, Tehran, Iran

Abstract

BACKGROUND: CNS has confined repair capacity and any spinal cord injury (SCI) can to cause persistent disability in motor, sensory and autonomic functions. To prevent this consequence, chains of harmful reactions developing around the lesion must be blocked.
OBJECTIVES: In the present study, the clinical effects of Methylprednisolone Sodium Succinate (MPSS) and Meloxicam in acute spinal cord injury in an animal model of rats has compared.
METHODS: We randomly divided 24 male Wistar rats into 4 groups, including: 1) Sham, 2) Placebo, 3) SCI+MPSS (30 mg/kg, IV) and 4) SCI+Meloxicam (1 mg/kg, SC). We used a Fogarty embolectomy catheter for inducing a compression injury to the T8-T9 segment of the spinal cord of rats. The drugs were injected one hour after surgery. Neurological evaluation was performed using BBB (Basso, Beattie and Bresnahan) test, immediately after recovery and then once a week for up to 6 weeks.
RESULTS: According to the BBB test results, single dose administration of MPSS, one hour after injury was effective in improving motor function than Placebo, and was statistically significant. But, statistically, there was no significant difference between MPSS and Meloxicam groups (groups 3 and 4 respectively), as well as between Meloxicam (group 4) and placebo. (P>0.01).
CONCLUSIONS: In clinical evaluation, single dose administration of MPSS, one hour after injury was effective in improving motor function than Meloxicam.

Keywords


Article Title [Persian]

ارزیابی بالینی اثر متیل پردنیزولون سدیم سوکسینات و ملوکسیکام در آسیب حاد نخاعی تجربی

Authors [Persian]

  • آذین خدابخشی راد 1
  • حسین کاظمی مهرجردی 2
  • میر سپهر پدرام 3
  • محمد عزیز زاده 1
  • شیوا امان الهی 1
1 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 گروه جراحی و رادیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Abstract [Persian]

زمینه مطالعه: سیستم عصبی مرکزی ظرفیت ترمیمی محدودی دارد و هرگونه آسیب نخاعی می‌تواند باعث ناتوانی مداوم در عملکردهای حرکتی، حسی و خودمختار شود. برای جلوگیری از این پیامد، زنجیره‌ای از واکنش‌های مضر ایجاد شده در اطراف ضایعه باید مسدود شود.
هدف: در مطالعه حاضر، اثرات بالینی متیل پردنیزولون سدیم سوکسینات و ملوکسیکام بر آسیب حاد نخاعی در مدل حیوانی رت مقایسه شده است.
روش کار: 24 رت نر ویستار را به طور تصادفی به 4 گروه شامل: گروه شم، گروه دارونما، گروه متیل پردنیزولون سدیم سوکسینات (30 میلی‌‌گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن، وریدی) با آسیب نخاعی و گروه ملوکسیکام (1 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن، زیرجلدی) با آسیب نخاعی، تقسیم کردیم. از یک کاتتر آمبولکتومی فوگارتی برای ایجاد آسیب فشاری به قطعه T8-T9 نخاع موش‌ها استفاده کردیم. داروها یک ساعت پس از جراحی تزریق شدند. ارزیابی عصبی با استفاده از آزمون بازو –بتی –برسنان، بلافاصله پس از بهبودی و سپس یک بار در هفته تا 6 هفته انجام شد.
نتایج: طبق نتایج آزمون بازو –بتی –برسنان، تجویز تک دوز MPSS، یک ساعت پس از آسیب در بهبود عملکرد حرکتی نسبت به گروه دارونما موثر بود و از نظر آماری معنی‌دار بود. اما از نظر آماری بین گروه MPSS و ملوکسیکام (به ترتیب گروه های 3 و 4) و همچنین بین ملوکسیکام (گروه 4) و دارونما تفاوت معنی داری وجود نداشت (0.01<P).
نتیجه گیری: در ارزیابی بالینی، تجویز تک دوز متیل پردنیزولون سدیم سوکسینات، یک ساعت پس از آسیب، نسبت به ملوکسیکام در بهبود عملکرد حرکتی موثر بود.

Keywords [Persian]

  • آسیب نخاعی
  • داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی
  • متیل پردنیزولون سدیم سوکسینات
  • آزمون بازو –بتی –برسنان
  • ملوکسیکام